Kuşlar Yasına Gider Pdf indir

Pırıl pırıl ışıyan Türkçesiyle Hasan Ali Toptaş,

Kuşlar Yasına Gider’de romancılığına yeni bir boyut katıyor: anlatmıyor, söylemiyor; nefeslendiriyor.

Kadirşinas otlarının mırıltısını, of dememenin ilmini, eldeyken kıymetini bilmenin erdemini, ömürden giden

günlerin sabrını okudukça zihnimiz, gönlümüz havalanıyor.

“Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır” sözü yankılanıyor kulaklarımızda.

Kuşlar Yasına Gider; atların koşması kadar doğal, kaleme iç çektirecek kadar merhametli bir roman.

“Toptaş’a yazarlık âdeta bahşedilmiştir.”

Andrew Rşemer, Sydney Morning Herald

“Zaten o yıllarda burnumuzun ucunda gezinen bir mazot kokusuydu babam, kulağımızda çınlayan uzak bir motor sesiydi ve az evvel dediğim gibi, gitti mi gelmek bilmezdi bir türlü.”

Okuyucu Yorumu

Kitapta yolda olmak, baba-oğul ilişkisi, ölümlülük, ölüm karşısında insanın çaresizliği gibi pek çok hassas ve derin konu ince ince işlenmiş. Bunlar hakkında uzun uzun konuşulabilir fakat ben daha çok kitabın insanın içindeki “iyi taraf”ına dokunmasından bahsedeceğim. Bu roman, kitapların insanın içini ısıtabildiğinin kanıtıdır bence. Nasıl incelikle yazılmış bir kitap bu böyle? Kitapta en sevdiğim karakter elbetteki en küçük iyilik kırıntısına olan hasreti ve minicik bir insanlık göstergesine duyarlılığı ile Aziz oldu. Çok zarif bir adam Aziz Bey. Araba ile Gömü’den her geçtiklerinde oğlundan yavaşlamasını istiyor. Çünkü Gömü’nün insanı yolda kalanlara çay dağıtmış insanlar, yüzleri dağıttıkları çaydan daha sıcak olan insanlar. Ordan öyle hızlı hızlı geçilmez, oranın insanına saygı göstermeli, arabayı yavaşlatarak o insanlarla rastlaşma ihtimali arttırılmalı. Kitapta en beğendiğim cümlelerden birini, bir yazarın oğlunun iyi niyetini kullanıp onu kandırması üzerine söylüyor Aziz Bey: “Sana da aldatılmak yakışırdı” diyor oğluna. Bu cümle zihnimde asılı kalıyor günlerce, defalarca yankılanıyor. Bu tek cümlede aslında ne anlamlar gizli. Sen iyi niyetli ol, sen onlara güven, varsın onlar aldatıyorsa aldatsın seni; sen kendi üstüne düşeni yap, bırak yapması gerekeni yapmayan karşı taraf olsun; ama sen yine de her zaman güven insanlara, ve daha bir sürü bir sürü şey der gibi sanki bu tek cümle ile. İlerleyen bölümlerde artık yürüyemiyor Aziz Bey, ama yine de de tuvalete daha yakın olan odaya taşınmak istemiyor çünkü mevcut odasından dağları ve sokaktan gelip geçenleri görebiliyorken diğer odadan yalnızca evlerin çatıları görünüyor. Yani aslolanın fiziksel ihtiyaçları gidermek değil ruhu doyurmak olduğu mesajı ne güzel gözler önüne seriliyor. Mesela eve girişi tek sıraya düşürmesine rağmen bahçedeki erikle asmanın kesilmesine de asla izin vermiyor. Kendisi ne kadar ince ruhlu bir adamsa eşi ve çocukları da öyle aslında. Hastalığı boyunca üstüne titriyorlar, göz bebeklerinin içine bakıyorlar, ağzından çıkacak ufacık bir kelimeyi bile havada kapıyorlar. Böylesine vefalı insanlar olabileceğini görmek yetiyor insanın içini ısıtmaya. Toptaş bu kitapla hırs, rekabet, kazanma arzusu, benmerkezcilik gibi insanın yalnızca bireyselliğinden bahsedilen bugünlerde güzelliği, iyiyi, merhameti, kadirşinaslığı, sabretmeyi, ümitvar olmayı hatırlatan eserlere ne kadar ihtiyacımız olduğu gerçeği ile yüz yüze gelmemizi sağlıyor, sağ olsun. Kitabı okudukça sanki dağlara bakma, türküler dinleme, birilerine yardım etme, daha iyi biri olma isteği taşıyor insanın içinden; bundan olsa gerek, duyulan güzel istekler susmasın, aksine sesini daha da yükseltsin diye kitap öyle hemen bitmesin istiyor insan. Kitabın sonunu kestirmesine rağmen insan kendini üzülmekten alıkoyamıyor, Aziz Beyin ölüm haberini almasının ardından, oğlunun son kez Gömü’den geçerken vites küçülttüğünü okuduğunda ince ince sızlıyor insanın yüreği..

Yazar: admin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir